يكي بود يكي نبود.زيرگنبدكبود سال ها پيش دريك گوشه از اين زمين خداجنگل كوچكي بود.دراين جنگل حيوانات زيادي زندگي مي كردند.در يك غروب پاييزي پرستويي مهاجر درحال پرواز از روي جنگل بود.روي تكه ابري نشست تا كمي خسته گي در كند.نزديك غروب بود و خورشيدداشت آخرين ذره هاي نورش را به جنگل مي پاشيد.پرستو دانه ي سبز رنگي به منقار داشت.خورشيد با ديدن پرستو كمي پايين تر آمد و از او پرسيد:

-خسته نباشي! ازكجا مي آيي و مي خواهي به كجا بروي؟

    پرستو دانه را كنارش گذاشت و ازجايش بلند شد.به خورشيد سلام كرد و گفت:

-خورشيدخانم!ازپشت كوه هاي دور مي آيم و مي خواهم به روستايي كه پشت كوه هاي روبه رويم است،بروم.

    خورشيدگفت:

-آن جا چه كارداري؟

      پرستو گفت:

   - مي خواهم اين دانه را به دست يكي ازاهالي آن روستا برسانم.

    خورشيد گفت:

-مگر اين دانه چه قدربا ارزش است كه به خاطرش مي خواهي اين همه راه را پروازكني؟

   پرستو گفت:

-راستش نمي دانم اين دانه ي چه گياه و يا چه درختي است. من در عوض رساندن اين دانه به مقصد،به اندازه ي يك سال دانه ي گندم گرفته ام.

   خورشيدگفت:

-آفرين!پس معلوم است كه پرستوي زحمت كشي هستي.

     خورشيد و پرستو هم چنان مشغول حرف زدن بودند كه ناگهان كلاغ سياه و بدجنسي در آسمان پيداشد.كلاغ از دور چشمش به دانه ي سبز روي ابر افتاد.دهانش آب افتاد.سريع و مثل موشك پايين آمد و دانه را به منقار گرفت و به سرعت برق و باد از آن جا دور شد.پرستو تا اين منظره را ديد،شروع كرد به گريه و زاري.با خودش مي گفت:

-حالا جواب صاحبش را چه بدهم؟خدايا چه قدر من بدشانسم.

    بعد رو به خورشيد كرد و با التماس گفت:

-تو را به خدا كاري كن.دانه ام را پس بگير.

    خورشيد گفت:

-پرستو جان چه كار كنم؟چه طوري دانه ات را از كلاغ پس بگيرم؟

    پرستو گفت:

-بتاب!بتاب!زياد بتاب! آن قدر كه بال و پر كلاغ بسوزد.

    خورشيد گفت:

-مي توانم بتابم ولي هيچ فكر كرده اي كه شعله هاي زياد من نه تنها كلاغ بلكه همه ي جنگل وهمه ي حيوان ها را مي سوزاند؟

    پرستو گفت:

-پس چه كار كنم؟چه خاكي بر سرم بريزم؟ديگر روي برگشتن به روستا را ندارم.

    ماه كه قرار بود آرام آرام آماده شود و نزديك زمين بيايد تا به جاي خورشيد بتابد و شب را با خودش بياورد با ديدن كلاغ بدجنس خودش را به او نزديك كرد. كلاغ محكم با سر به ماه برخوردكرد. قاربلندي كشيد و دانه از دهانش پايين افتاد و خودش هم چرخ چرخان به طرف جنگل سقوط كرد. ماه هم چنان آرام آرام پايين مي آمد.خورشيد از پرستو خداحافظي كرد رفت تا بخوابد.ماه با ديدن پرستو ماجراي كلاغ را برايش تعريف كرد. پرستو خيلي خوش حال شد. با خودش گفت:

-چه خوب شد!فردا صبح كه خورشيد دوباره زمين را روشن و پر نور كند با كمك همه ي حيوان هاي جنگل همه جا را مي گردم و دانه راپيدا مي كنم.

    پرستو گوشه اي روي شاخه درخت سرو پير خوابيد.

    صبح شد . پرستو حيوان هاي جنگل را جمع كرد و با هم همه جاراگشتند.اما نتوانستند دانه را پيدا كنند. دوباره كمي خسته گي در كردند و همه جاي جنگل را وجب به وجب گشتند.كنار بوته ها، لابه لاي سبزه هاو علف هاي كنار چشمه و هرجايي كه فكر مي كردند ممكن است كه دانه آن جا افتاده باشد گشتند. اما انگار دانه آب شده و زير زمين رفته بود. پرستو خيلي ناراحت شد.

       زمستان از راه رسيد.برف همه جا را سفيدپوش كرد. همه جا سرد و يخ زده شد. چند ماه گذشت. زمستان هم آرام آرام كوله بارش را جمع كرد و جايش را به عمو نوروز داد.همه جا با آمدن بهار ،سرسبز شد. جوانه هاي كوچك تازه از زيرخاك بيرون آمده بودند و همه چيز براي شان تازه گي داشت. پرستو به خاطر دانه،زمستان سال قبل به جاهاي گرم سيرنرفته بود و در آن جنگل كنار دوستانش زمستان را به سربرده بود.او هر روز براي پيداكردن دانه به همه جاي جنگل سرك مي كشيد و از همه ي كمك مي خواست.

    يك روز كه پرستو روي تكه ابري نشسته بود و با خورشيد گرم گفت و گو بود، خرگوش زرنگ جنگل داد كشيد:

-آهاي پرستو!پرستو! چيزي پيدا كرده ام.

    پرستو با خوش حالي به طرف خرگوش پريد و رفت...يك دفعه متوجه شد كه ساقه و برگ سبز كوچكي ازيك گوشه از خاك جنگل يرون زده است.آن را بوييد. بوي همان دانه ي گم شده را مي داد. خوش حال شد و با خوش حالي زياد به طرف خورشيد برگشت. تا خورشيد را هم از نگراني بيرون بياورد. خورشيد با ديدن دانه خوش حال شد و با نورش به آرامي گياه كوچك را نوازش كرد.

      ماه هاگذشت.ساقه ي سبز هر روز بزرگ و بزرگ تر مي شد.به طوري كه همه ي گياهان و جانوران جنگل با ديدن اين ساقه ي عجيب كه روز به روز بزرگ مي شد،تعجب مي كردند. درخت ها و حيوان هاي پير جنگل تابه حال چنين دانه و ساقه عجيبي را نديده بودند.

     گياه سبز يك روز همه ي حيوان ها و جانوران و گياهان جنگل را دور خودش جمع كرد و به آن ها گفت:

-مي بينيدكه من از همه ي شما بزرگ ترم. فكرنمي كنم تا به حال هيچ كس قدش به اندازه ي من رسيده باشد. قدم هم ازهمه ي درخت هاي جنگل بلندتر شده است.از اين به بعد من هرچه بگويم بايد همه ي شما آن را انجام بدهيد.اگرحرف هايم را گوش ندهيدسرشما و جنگل سبز بلا مي آورم. درخت ها و همه ي حيوان ها ترسيدند. پرستو روي شاخه ي درخت سرو پير نشست و گفت:

-آهاي گياه سبز و بلند!چرا اين قدر خودخواه و مغرور شده اي.يادن كه نرفته تا چند ماه پيش چه قدر كوچك بودي؟ها؟آن قد كه توي منقار جا مي گرفتي؟تازه چه قدر با كمك اهالي جنگل براي پيدا كردن تو همه جاي جنگل را گشتيم؟

    گياه سبز خنده اي كرد و گفت:

-اولاً اسم من«ني»است. دوماَ حالا كه بزرگ شده ام و ديگر كوچك نيستم.

     پرستو با عصبانيت داد زد:

-ديگر بس است.از اين حرف ها دست بردار.اين كارها عاقبت خوبي ندارد.

اين را گفت و با همه ي حيوان ها به لانه هاي شان برگشتند.ني تنها ماند. روزها گذشت و ديگر كسي با او حرف نمي زد.

     هفته ها گذشت...هوا كم كم رو به سرد شدن مي رفت.آرام آرام باد و طوفان شروع به وزيدن كرد.آن چنان كه هيچ يك ازحيوان هاي جنگل تا آن زمان به چشم نديده بود.همه ي جانواران به لانه هاي شان پناه بردند و درها را محكم بستند باد و طوفان درخت ها را به اين وسو و آن سو مي برد. ناگهان صداي خرد و شكسته شدن چيزي به گوش همه رسيد.باد شديدكمر ني را شكسته و ساقه ي ني روي زمين بي حال و زخمي افتاده بود.آسيبي به هيچ يك ازگياهان و جانوران جنگل نرسيده بود.چند ساعت گذشت.باد و طوفان از جنگل خارج شد.پرستو به همراه ساير جانوران به سراغ ني آمد.با ديدن ني كمر شكسته و بي حال گفت:

-نگفتم كه خودخواهي و غرور آخر و عاقبت خوبي ندارد.نگفتم مغرور نباش و خوب است كه آدم ساده ومهربان وخوش قلب باشد.

     ني به آرامي درحالي كه از شدت درد مي ناليد،رو به پرستو  و همه ي حيوان ها كرد و به آرامي گفت:

-كمرم خيلي درد مي كند.اشتباه كردم.الان هم خيلي پشيمانم.ببخشيد خيلي اشتباه كردم.من را ببجشيد.راستي مي تواني كمر شكسته ام دوباره بچسباني تا دوباره مثل گذشته شوم؟تازه قول مي دهم كه يك لانه ي خوب برايت شوم!

    پرستو گفت:

        -من از تو توقعي ندارم. همين كه بر سرعقل آمده اي بهترين هديه است.من مي روم و به همه مي گويم كه تو ديگر ني قبلي نيستي وازكارهاي بدت دست برداشته اي.

ني گفت:

-راستي عاقبت من چه مي شود؟

پرستو گفت:

-عزيزم ناراحت نباش!به خدا توكل كن.تازه نيمي از بدنت زير خاك مانده و ريشه ات هنوزدرخاك جنگل است.اگر تا در بهارسال آينده صبركني و هم چنان ني خوبي بماني دوباره سبز مي شوي.دوباره رشد مي كني و برگ و ميوه مي دهي.غصه نخور.دوباره قدت بلند مي شود و برگ هاي تازه در مي آوري.من نصف ديگر بدنت كه اين جا روي زمين افتاده را برمي دارم و به روستايم مي برم.آن جاپيرمردي منتظر من بود تا امانتي كه بايد به او مي دادم ببينم. امانت تو بودي كه سر از اين جا در آوردي.ساقه ي شكسته ي تو را برمي دارم و به او مي دهم.اين پيرمرد مي تواند با ساقه ي تو قلم براي نوشتن درست كند و با مركب براي بچه ها خط زيبا بنويسد و تا بچه ها خوش حال شوند.مطمئن باش سال آينده بر مي گردم و تا آن وقت دانه ي تو را هم باخودم به جاهاي مختلف مي برم.به تو قول مي دهم ....

        ني باشنيدن حرف هاي پرستوكمي دلش آرام گرفت و با بدني زخمي تاسال آينده منتظر ماند.

نوشته ی اول-زمستان ۷۰